اين مجال تنگ ووقت قليل بر كتفي بنويسد ، جميع شرايع دين نخواهد بود ، پس بايد امر مجملى باشد كه مشتمل بر مصالح جميع أمت باشد تا روز قيامت ، واين نيست مگر آنكه خليفه ‹ 371 › وجانشين عالم وعادل معصومى تعيين فرمايد كه عالم باشد به جميع مصالح أمت وعموم مسائل دين ، وخطا بر أو روا نباشد ، وهمه أمت را بر يك طريقه بدارد ، وقرآن را چنانچه نازل شده لفظاً ومعناً براي ايشان بيان كند ، تا طريق ضلالت وجهالت بالكلية از ايشان مسدود گردد ، چنان كه در حديث ثقلين فرمود كه : « كتاب خدا وأهل بيت ( عليهم السلام ) را در ميان شما مىگذارم ، وهرگز از يكديگر جدا نخواهند شد » ، ودر روز غدير تعيين خليفه نمود ، وچون حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) مىدانست كه آنها را با وجود اتمام حجت ناشنيده خواهند انگاشت ، خواست تا تأكيد حجت در اين وقت بفرمايد ، ونوشته صريحى در ميان ايشان بگذارد كه انكار نتوانند كرد ، وعمر اين معنا را يافت ومنافى آن تمهيدى بود كه أو با منافقان ديگر در اين باب كرده بود ، واين شبهه را در ميان انداخت كه مرضِ آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) غالب شده وهذيان مىگويد ، وحضرت ديد كه آن بي حيا در حيات آن حضرت ( صلى الله عليه وآله وسلم ) انكار قول أو مىكند ، ومنافقان با أو موافقت مىكنند ، دانست كه اگر در اين كار اهتمام بفرمايد ، وچيزى نوشته شود آن ملعون خواهد گفت : هذيان گفته واعتبار ندارد ، واكتفا به نصوص سابقه كه اتمام حجت بر ايشان كرده بود نمود ، وايشان را از حجره طاهره بيرون كرد .